KATEGORİLER

18 Mayıs 2017 Perşembe

ŞEFİN KARARI

11/05/2017 Perşembe, Tire

Uzun bir aradan sonra nefes alacağımı düşündüğüm bir gün... Mandıradan alacaklarım dışında alacağım çok fazla bir şey yok. Dünkü kalabalıktan sonra salonda güzel bir temizlik beni bekliyor. Temizlikten sonra biriken günlük yazılarımı yazmam için son fırsatım olacak. Aksi takdirde yaşadıklarımın bu dağınık zihnimden uçmaması mümkün değil.

Şef gelince beklediğim açıklamayı yapıyor. "Pazartesi akşamından sonra gelmeyeceğim." Bu sihirli cümle rahatlatıyor birbirimizi aslında. Karşılıklı arayış içerisinde iki insan. Yeni bir sayfa. Hem onun için hem de bizim için. "Hayırlısı olsun." diyorum. Bazı durumlarda ayrlıklar kaçınılmaz oluyor. İşini ayarlayıp ayarlamadığını soruyorum. "Bir sürü yerden çağırıyorlar." diyor. "Dışarıya mı gideceksin?" Henüz karar vermemiş. Bodrum'dan, Urla'dan balık lokantalarına çağırdıklarını söylüyor. Onun adına seviniyorum. Çekilen restin görülmesi birlikte çalışma olasığını otomatikman ortadan kaldırmış zaten. 

Öğleden sonra beklenmedik malzeme ihtiyaçları çıkarıyor şef. Onun da kafası dağınık doğal olarak. Şehre inilmesi lazım. Ben de eşimi almak için bahane arıyordum zaten. Birlikte çıkıyoruz yaylaya. Bizimle çalışmak isteyen şeflerle görüşüyoruz sürekli. Değişik insan tipleri her biri. Ama içlerinden biri farklı ve birlikte çalışmaya en yakın aday. Genel hatlarıyla aradığımız özellikleri taşıyor. Tecrübeli ve üzerimizde bıraktığı ilk izlenim pozitif. 

Akşama doğru genç bir çift geliyor. Verandada oturmak isteseler de ilk kez geldikleri Taş Ev'i gezdiriyorum. Rahatsızlıklarından dolayı uzun süredir alkol almamış beyefendi. Salondaki manzarayı görünce verandada oturmaktan vazgeçiyorlar. Dayanamayıp bir yirmilik söylüyor ve meze seçmeye aşağı iniyorlar. Hava oldukça serinliyor akşama doğru. Ancak misafirlerimizin umrunda değil. Balkon camları tamamen açık. Güzel bir akşam yemeğinden sonra her hafta burada olacaklarını söylüyorlar ayrılırken.

Bu kez rezervasyon masamız daha önce ağırladığımız konuklarımızdan biri. Oldukça geç saatte gelebiliyorlar. En güzel şarabımızı açıyoruz onlara. Köşe masalarımızdan birine oturuyorlar. Kapanış saatimiz geçiyor. Hiç niyetleri yok kalkmaya. Tek masa onlar kalıyor, saat gece yarısına doğru ilerliyor. Sıkılarak kapanış saatimizi geçtiğimizi hatırlatıyoruz. Son derece nazik bir şekilde birbirlerimizden özürler dileyerek toparlanıyorlar. Sabah google puanlamasında beş yıldız verdiğini görüyorum hekim olan beyefendinin. Biraz daha utanıyorum. 

Aklımın bir köşesinde babam, diğerinde annem bu aralar. Her an haber bekliyoruz. Haber gelene kadar grup rezervasyonları kabul etmeme kararı alıyoruz. Ne kadar zor bir durum. Düşünmemeye çalışıyorum. Düşünürsem dayanamam. 


PİRZOLA

08-09-10/05/2017 Pazartesi, Salı, Çarşamba, Tire-İzmir-Tire

Bu kadar yoğun mu geçecek hafta sonları? Pazartesi soluk alacağım bir gün olmasını istiyorum. Ne var ki istemekle olmuyor. Önceden yapılan rezervasyonlar korkutuyor gözümü bu aralar. Alacağım bir haber her şeyi bırakıp gitmemi gerektirecek. Eşimle bu konuyu görüştük. Yalnız başına o da zorlanacak. Üstüne üstlük şefle yollarımızı ayırma kararından sonra özellikle bizi zor durumda bırakma olasılığına karşı önlem alma peşindeyim. "Ya maaşıma zam yaparsın yoksa iki gün sonra giderim.", "Yarın dört beş saat geç gelebilirim, iş arayacağım." çıkışlarından sonra insafa mı geldi yoksa hatasını mı anladı bilemiyorum. Ne var ki ok yaydan çıkmış bir kere. Kısa bir araştırma ona ödediğimiz ücretin piyasadaki muadillerine göre % 30 fazla olduğunu göstermişti. Bu kendisine yetmemiş olacak ki şansını zorlamak istiyor. Hayır, gidiyor diye asla kızgın değiliz. Sadece insanların çoğunda mevcut bazı zayıflıkları onda da görmemiz üzüntü verici. Nedir bu? "Elleri mahkum ne istersem verecekler, benden vazgeçemezler." egosu. Olaya kendi açımızdan bakarsak açıldığımız günden itibaren misafirlere sunduğumuz bir ağız tadı var. Risk alıyoruz. Gel gelelim gerektiği zaman insan risk almasını bilmeli.

Günlük biriktirmek hoş değil. Bu kez üç günü biriktirdim yine. Bunun esas nedeni İzmir seyahati. Ne bilgisayarımı taşıyacak ne de onu kullanacak zamanım var. O halde pazartesi gününden başlayım anlatmaya.

08/05/2017 Pazartesi, Tire-İzmir

Öğleden sonra bir hanımlar günü organizasyonu ile açıyoruz perdeyi. Bizim günlerimizde artık çekirdek çitlenmemesi ne kadar güzel. Gelen misafirlerin hepsi eşimin kendi grubundan kaliteli insanlar. Zaten onlara restoranda çekirdek ye desen "Aaa hiç olur mu öyle şey? Restoranda çekirdek mi çitlenirmiş?" derler.

Siparişler teker teker alınırken iki misafir daha geliyor. Dışarıda esen rüzgar fırtınaya dönüşmüş. Yukarıda hanımların rahatını da bozmak istemiyorlar. Sıcakların basmasıyla terasta ne kadar masa sandalye varsa bahçeye indirdiğimizden dolayı terasta oturma alternatiflerini de ellerinden almış durumdayız. Zaten rüzgar terasta da var. "Girişe bir masa atalım." diyorum. Bu çok hoşlarına gidiyor. İlk kez geldikleri Taş Ev'e hayran kalıyorlar. Biraz sohbet edince farklı bir diyalog ortamı doğuyor. Her siparişlerinden sonra beni yordukları için özür diliyorlar. İlerleyen saatlerde bir arkadaşları daha geliyor. İçlerinden biri benim arabaya kafayı takmış. "Bak abi, bu arkadaş galerici, ben de senin arabayı almak istiyorum, satmayı düşünürsen ilk önce beni ara, işte telefonum." 

Hanımlar yemeklerini yiyor, sohbetlerini ediyor ve hoşça vakit geçiriyorlar. Onlar gittikten sonra girişteki masayı yukarı taşıyoruz. Bir arkadaşları daha geliyor. Bu arkadaşlarımız Taş Ev'i öyle seviyorlar ki bir rekora imza atıyorlar. Ne rekoru mu? Bir restoranda en uzun süre kalma rekoru. Neredeyse tam on iki saatlik uzun bir zaman diliminde ağırlıyoruz misafirlerimizi. 

Akşam olmadan aklıma kasabı aramak geliyor. Öyle ya yarından sonra önemli bir organizasyonumuz var. Elli kadar veteriner hekimi ağırlayacağız. Bağlantı geçen ay yapılmış, menüler belirlenmiş, teyitler alınmış. Ana yemeğimiz ızgara köfte, kuzu şiş ve pirzoladan oluşan maşa servisi. Kasabımızı arayıp çarşamba günü almak üzere siparişlerimi veriyorum. Gel gelelim cuma gününe kadar pirzola veremeyeceklerini söylüyorlar. Böylelikle pirzola maceramız başlıyor. 

"Ne olacak, pirzola yerine bonfile verirsiniz." diyor kasap. Hiç hoşuma gitmiyor. Ne yap, yap bana pirzola bul desem de nafile. "Biz de yoksa hiçbir kasapta olmaz." diyorlar. Çaresiz kuzu butlarla birlikte bonfilelerin siparişlerini veriyorum. Daha düne kadar bonfile bulamıyordum, bu sefer ellerinde bonfileden bol bir şey olmaması garibime gidiyor. Onları da kaptırma korkusuyla şehre gitmeye karar veriyorum. Şef "Başka kasaptan git al, bonfile ile pirzola arasında % 50 fiyat farkı var."  Aslında fark daha fazla. Çünkü menüde bir kalem pirzola varken bonfile olunca bizim şef mecburen yarım porsiyon bonfile verecek kişi başına. Hem fiyat hem miktardan zarar olsa da bunları düşündüğüm yok. Verilen sözü yerine getirmek en önemlisi. Şehre iner inanmaz şefin önerdiği bir başka kasaba gidiyorum. Sadece pirzola veremeyeceğini söylüyor. "Tamam, lanet olsun butları da ver." diyorum. Fiyatlar üç aşağı beş yukarı aynı. Büyük bir oh çekip rahatlıyorum. Bizim kasaba gidiyor, oradan kıyma ve ciğeri alırken bonfile ve butları iptal etmek istiyorum. Hazırladıklarını söyleyip sitem ediyorlar. Tamam koyun derin dondurucunuza onları da alayım desem de patron "Önemli değil biz bir şekilde satarız." diyor. Defalarca haklı olduklarını ama başka yerde pirzola bulamayacağımı söyledikten sonra bir kasapta pirzola bulduğumu, kasabın pirzolayı vermesi için butları da almamı şart koştuğunu anlatıyorum. Suratlar asılsa da çarşamba günü için et sorununu hallettiğim için içim yaylaya rahat dönüyorum.

Kızımla anlaştığım üzere İzmir'e gideceğim. Yarının alışverişini orada yapabileceğimizi söylemişti. Gecenin ilerleyen saatlerinde Venüs'le birlikte İzmir'e doğru çıkıyoruz yola. 

Telefonumun şarjı bitmiş. Kızımın evinin önüne geliyorum. Saat sabaha karşı ikiyi geçiyor. Telefonum devre dışı. İnip kapıyı çalacağım. Dört numara mıydı? Eğer değilse bu saatte kimi uyandıracağım korkusu... Cesaretle zile dokunmamla birlikte kapının otomatının sesini duyup rahatlıyorum. Venüs yol boyunca uslu duruyor, bana hiç rahatsızlık vermiyor. Eve çıkıyoumr, başım yastığa değer değmez uykuya dalıyorum.

09/05/2017 Salı, İzmir 

İyi ki tatil günüm bugün. Yapılacak o kadar iş var ki. Kızım ne zaman kalktı da kahvaltı hazırladı bilmiyorum. İlk iş babamı göreceğim. Uzunca bir süredir uyutulduğu yoğun bakımda ne yazık ki o beni göremeyecek.        

Kızımın arabasıyla çıkıyoruz yola. Personele ait park yerine arabayı bıraktıktan sonra hastanenin yoğun bakım servisine doğru hızlı adımlarla ilerliyoruz. Üzerime bir seferlik özel giysiler, başlık, maske, eldiven, galoş giyiyorum. Şifreli kapılardan geçtikten sonra 3 numaralı yatakta görüyorum babamı. Ağzında hortum ciğerlerine oksijen basıyor. Yetmiyor, diyaliz makinesi kirli kanı temizleyip vücuda geri veriyor. İki cihaza bağlı hayatı. Yaşamak denirse yaşıyor işte... Dünkü değerlerde biraz iyileşme var ama bu sefer kalp ritmi bozulmuş. Arka taraftaki kocaman ekranda gösterilen nabız değerleri 100'ü geçmemesi gerekirken 110-190 arası gidip geliyor. Çaresizlik çok kötü. Derin derin nefes alıyorum. Başında durmak anlamsız. "Hadi yeter artık, ziyaret saati bitti." diyen de yok. "Hadi gidelim." diyorum kızıma. Yoğun bakım odasından çıkıyor, bir  kullanımlık eşyalarımızı atık sepetine bırakıyoruz. Kızımı takip ediyorum. Az sonra derse girecek. Annemin göz ameliyatını yapacak genç doktorun yanına doğru yürüyoruz. Bilgi verecekler, operasyon hakkında. Her ameliyat bir risk. Merdivenlerden iniyor, koridor boyunca hasta ve hasta yakınlarının arasında ilerliyoruz. Yeşil bir bisiklet geliyor gözümün önüne. Bir filmin fon müziğini duyar gibiyim. La, lala la... Müziğe eşlik eden bir ıslık sesi. Geçmişe dair hatırladığım ilk görüntü bu. Önümüzdeki yolun ortasında, içinden kanalizasyon akan dereden gelen vrak vrak kurbağa sesleri. Babam bisiklete biniyor işe gitmek için. Bisikletin rengi koyu yeşil. Sanki sonradan boyanmış gibi. O zaman, olsa olsa oğlumun şimdiki yaşında. Delikanlı, tığ gibi. Gözlerim doluyor. Biraz daha kurcalarsam geçmişi, hüngür hüngür ağlayacağım hastane koridorlarında. Ne kadar metindim, kabullenmiştim olayı gelirken oysa. Kızım halimi görüyor. "Baba, baba burada değil." Nerede peki? Onu zor durumda mı bırakırım ağlarsam? Belki... Göz yaşlarımı geri gönderiyorum. Unut, unut, geçmişi unut. Daha yapacağın işler var. Bak yarın veterinerler geliyor. Daha bir sürü  alışveriş yapacaksın. Annemi arayım da, beni beklemesin. Yaprak sarma yapmışlar benim için. Sarma görecek gözüm mü var? "Anne beklemeyin beni, ya gece yarısı uğrarım dönerken ya sabah, ya da hiç uğrayamam." "Babam mı? İşte bildiğin gibi... Ama sen sakın üzülme, bak üzülürsen tansiyonun çıkar." 

Off, offf. Telefonum çalıyor. Arayan dün bağlantı yaptığım kasap. "Abi, bak erkenden arıyorum, sana pirzola veremiyorum, devamlı müşterilerime vermek zorundayım." Ne yapmalı şimdi? Ne cevap vermeli buna? "Teşekkür ederim sizi tanıdığıma memnun oldum." Şerefsizliğin bir tanımı yapılsaydı eğer, ona bu davranış kadar başka bir şey yakışır mıydı acaba?

Sabah kızımın evinde yaptığımız kahvaltı esnasında alt çenemdeki implanta monte diş protezimin ağzıma düştüğü önemsiz bir detay. Yarın fırsat bulamam ki onunla uğraşmaya... Bir bu eksikti. Hemen bir peçeteye sarmalayıp cebime atmıştım. Kızımın dersi bitmiş. Gıda Çarşısında buluşuyoruz. Arabasını evin önüne bırakmış. Eve dönüyoruz. Hatay Caddesinde dolaşırken tesadüfen dişlerimi yapan doktorun muayenehanesi önünden geçiyoruz. Kızım "Şansımız varsa yerine takıverirler hemen." diyor. İçerisi çok kalabalık. Üç saat sonra müsait olabileceklerini söylüyorlar. Üç saat sonra ben kim bilir nerede olacağım? Muayenehaneden çıkıyor ışıklardan caddenin karşısına geçmeye hazırlanıyoruz. Kafam dağınık. Arkamızdan biri sesleniyor. Başımı çevirip bakıyorum. Ne olduğunu anlamaya çalışırken. Kızım "Hadi baba, yer açılmış dişine bakacaklar." Diş hekimi boşalan koltuğa alıyor hemen. Düşen protezimin bulunduğu peçete yumağını cebimden çıkarıp uzatıyorum. "Hiç zamanımız yok." demişlerdi az önce. Bugünün bana verdiği tek şans bu olsa gerek.

Kasap Hakan geliyor kızımın aklına. Zaman daralıyor. Bu vakitten sonra nereden bulacağız pirzolayı. Hemen koşuyoruz dükkana. Tamam diyor akşam saat yedide hazır siparişler.  Saat sekizde apartman toplantısı var. Sırf ben katılabileyim diye bugün düzenlenmiş. Böyle olmasa katılmam mümkün değil. Ayıp olur artık katılmazsam. Ama ne zaman? Saat yedi oluyor. Telefonum çalıyor. Hayırlı bir işe çalmıyor ki bu telefon. Arayan kasap Hakan. "Abi be, senin pirzolaları veremiyoruz." "Ya, neden?"   Artık şaşırmıyorum hiçbir şeye. "Kesime geç girmişler, etler gelse de parçalayamayız, bir gün dinlenmesi gerekir." 

"Peki ne yapacağız şimdi?" Balçova'da Et ve Balık Kurumunun satış mağazası varmış, oraya bakabilirmişiz. Oradan yirmi kalem buradan kırk kalem pirzola derken kasap kasap dolaşıyor, fiyatına bakmadan pirzola belasından kurtarıyoruz kendimizi. 

Daha manav işi var. Apartman toplantısına giriyoruz. Fazla uzatmak istemiyorum artık ama toplantı başlı başına bir yazı konusu. "Yarım saat ayırabiliriz en fazla." diyoruz ama bir saatten fazla zamanımızı alıyor. Oradan 24 saat açık olduğunu söyleyen manavdan alışverişimizi tamamlıyoruz. Venüs'ü gezdir, kızımın dolaptaki eşyalarını indir, bindir derken gecenin bir yarısında dönüş yoluna çıkıyorum. Çevre yolunda trafik tıkanmış. Buca ayrımından Aydın yol ayrımına kadar yavaş yavaş ilerliyorum. Yol ayrımından sonra rahatlıyor trafik.  Yaylaya çıkıp dolaplara yerleştiriyorum eşyaları. Eve dönüşüm geç vakitleri buluyor.  

10/05/2017 Çarşamba, Tire

Bugün yeni bir sınav bizim için. Sabah eşimin hazırladıkları arabanın bagajını tıklım tıklım dolduruyor. İyi ki dünkü malzemeleri o geç saatte yukarı bırakmışım. Akşam saat sekize kadar yeterince zamanımız var. Fırından yeterli sayıda ekmeğimizi alıyoruz. Bugünü atlatırsak rahat bir nefes alacağım artık. Hemen yukarı çıkıp temizliğe başlıyorum. Masalar U düzenine göre yerleşecek. Önce firma yetkilisi bir sunum yapacak daha sonra çorba, meze ve yemek servislerine geçilecek. Organizasyon sahibi arıyor. "Bugün Berat kandiliymiş, atladık." Korktuğum başıma gelmiyor. Devam ediyor beni rahatlatan ses tonuyla. "Ama biz programı değiştirmeyelim." 

Öğleden sonra bir aile geliyor yemeğe. Beyefendiyi tanıyorum. Konya'dan gelip Tire'ye yerleşme kararlarını anlatmış, uzun uzun sohbet etmiştik. Verandaya oturuyorlar. Zaten salona misafir almamız mümkün değil bu gece. 

Akşama doğru yemeği organize edenler geliyor, ön cepheye bir perde indirip sunum için gerekli yansıtıcıyı yerleştiriyorlar. Geleceklerin sayısı altmışı geçebilir denilince şaşırıyorum. "Bu salon en fazla elli kişiye hizmet edebilir. Siz minimum kırk maksimum elli demiştiniz." diyorum.

Gerek salon gerekse masaların düzeni gurur verici. Her şey hazır, misafirleri bekliyoruz. Elmas hanımı almaya giderken ikinci bir destek elemanı alırsak rahat edeceğimizi söylemiştim. Bir arkadaşını ayarlamış o da. İkisi birlikte uyumlu bir şekilde çalışacak görünüyor.


Misafirlerimiz bir biri arkasına gelmeye başlıyor. Bazı konukların gecikmesi sunumun başlamasını geciktiriyor. Sunum süresinin 45 dakika kadar uzun tutulması zaten geç başlayan programın iyice geç saatlere sarkmasına neden oluyor. Çorba servisi ancak saat 22.30 da başlıyor. Yeni gelenlerle işi olduğunu söyleyip erken kalkanlar birbirine karışıyor. İşin en ilginç yanı ne biliyor musunuz? Acil işi olanlar erken kalkınca kalanlara kuzu şişler bile fazla geliyor. Misafirler sıra daha pirzolalara gelmeden tıka basa doymuş oluyorlar. Pirzolalar iptal ediliyor ve onca pirzola macerasının sonunda bütün uğraşılarımızın boşuna olduğunu anlıyorum. Ama şunu iyi biliyorum ki, eğer biz pirzolayı tedarik edemeseydik herkes pirzola isterdi. Her şeye rağmen geceyi sorunsuz kapatıyoruz. Konuklar dağıldıktan sonra geriye kalan on kişilik grup saat 01.30'a kadar eğlenmeye devam ediyor. Yemekli toplantıyı organize eden İstanbul merkezli firma ile konukları Taş Ev'den memnun ve mutlu ayrılıyorlar. Bizler de büyük bir sınavı başarıyla vermiş olmanın mutluluğunu yaşıyoruz. 
                                                          

BAYINDIR BEREKETİ

07/05//2017 Pazar, Tire

Mayıs ayının hızlı temposu devam ediyor. Dün akşam bundan sonra sıcak olur düşüncesiyle terastaki bütün masa ve sandalyeleri avluya indirmiş aynı zamanda kalabalık grup misafirlerine hazırlık yapmıştık. Sabah tam saatinde yola çıktığımızda pırlanta kalpli kızımız Elmas'ı her zamanki yerinde bizi bekler buluyoruz. Diğer elemanlar bir gün önceki ikazıma rağmen yine ortalarda görünmüyor. Caddede duraklama yapma imkanım bulunmadığı için evlerinin bulunduğu sokağa dönüyorum. Sokağı geçtiğim için geri gelip dönüşüm trafiği aksatıyor. Biraz ilerleyince Ayşe Hanımla karşılaşıyor ve arabaya alıyoruz. Oğlunu beklerken o da gecikmiş. Tarkan'ı bırakıp yolumuza devam ediyoruz.

Yaylaya girer girmez Venüs'ü kulübesinden çıkararak onu doğa ile baş başa bırakmak ilk yaptığım iş oluyor. Elmas'ın varlığı daha ilk andan itibaren hissediliyor. İşe hız kazandırmak için zaman zaman iş bölümü yapıyoruz. İçinden gelerek işlerini tamamlar tamamlamaz "Yapılacak başka bir şey var mı?" diye soruyor. Çalışkan ve tok gözlü.  

Çayımız ve kahvaltı ön hazırlıklarımız tamam. Dün yapılan rezervasyonlara yenileri ekleniyor. Kahvaltı için gelen misafirler bahçemizde saatlerce hoşça vakit geçiriyorlar. Misafirlerimizden birkaçı Fifi ve Venüs'ün didişmelerini seyrederken bazıları yeşilin bin bir tonuna bürünmüş  bahçe içinde yürüyüşe çıkıyor. Kahvaltı misafirlerinin Taş Ev'den ayrılmaya niyetlerinin olmaması beni hafiften telaşlandırmaya başlıyor. Zira öğleden sonra rezervasyon yaptırmış kalabalık bir grubu ağırlayacağımız için avludaki bütün masaların boşalması lazım. Rezervasyon taleplerinin ardı arkası kesilmiyor. Eşime artık misafir kabul edemeyeceğimizi söylüyorum. Misafir nasıl geri çevrilir diye bana çıkışıyor. Burası butik bir işletme masa sayısı da belli servis sayısı da. Kapasitemizi zorlayan sayıda servis açtığımızdan dolayı ilave tabak, bardak ihtiyacımız olacağını söylüyorum kulağına. 

Bayındır Çiçek Festivali'nin son günü bugün. Uzak yerlerden gelen ziyaretçiler hazır gelmişken bir de Tire'nin meşhur Kaplan Köyünü görmek istiyorlar. Yaklaşık 25 yıldır bizim tarzımızda faaliyet gösteren diğer iki restoranın devamlı misafirleri alıştıkları yere gitmeye devam etseler de köye ilk kez gelenlerden fazlasıyla nasibimizi alıyoruz. Köyün girişindeki bilgi ve yön levhasını gören misafirlerin "Taş Ev" 'in isminden dolayı diğer restoranlara göre daha fazla ilgisine mazhar olduğu hissine kapılıyorum.

Mutfakta soğuk rüzgarlar esmeye devam ediyor. Yüzler asık. Sorulara cevap verilmiyor. Günün sıkıntı veren iki hususundan biri bu. Diğeri babamın durumu. Kızım üzülmeyim diye son gelişmeleri benimle paylaşmak istemiyor. Bir şeyler öğrenmek için zorluyorum. Öğrendiğim şeyler ümit kırıcı. Bir şey olursa Taş Evi bırakıp buradan nasıl ayrılabileceğimi düşünüyorum. Yarın ve çarşamba akşamı için önemli grup yemekleri var yine. Misafirlere mahcup olmadan bu üç günü atlatabilirsek iyice rahatlayacağımızı düşünüyorum.

Kahvaltı misafirleri bahçeye dağılıyor, henüz yeterince olgunlaşmamış erik ve kiraz ağaçlarına hücum ediyorlar. Bir kısmı yaptıklarının hakkı olduğuna inanırken bazıları avuç avuç kopardıkları meyveleri yedikten sonra izin almadan yaptıkları bu iş için helallik istiyorlar. Akşama doğru çıkan şiddetli rüzgar, misafirlerin yetişemediği dallardaki meyveleri düşürünce daha fazla sıkılıyor canım.

Grup misafirlerini organize eden Hülya Hanım yola çıktıklarını söylediğinde yeniden düzenlenen masalara servisler açılıyor. Misafir sayısı önceden bildirilenin üzerine çıkınca ilave masa ve servis açılması gerekiyor. Bu esnada telefonum çalıyor, yerimiz olup olmadığını, varsa rezervasyon yaptırmak istediklerini söylüyorlar. Ne zaman gelebileceklerini soruyorum. "Beş dakika sonra oradayız." telefonun diğer ucundaki ses. En curcunalı saatler... Yerimiz yok desem eşim, var desem gecikmeye tahammülü olmayan misafirlerimiz tepeleyecek. Eşimin tepelemesini göze alamıyorum. Vaz geçerler ümidiyle "Açık alanda yerimiz yok, sizi salona alabilirim, isterseniz." diyorum. Kısa süre içinde salondaki manzara tarafındaki masalar da doluyor. Akşam saat sekizde gelecek misafirlerimiz için ayırdığım masayı dahi koruyamıyorum. Neyse ki sirkülasyon fazla olduğu için masalar yeniden boşalıyor.

Mutfaktaki inatlaşma sürüyor. Şef diğer personeli yanına çekip aralarında duymamızı istemediğimiz şeyler konuşuyor. İnatla personel yemeği hazırlanmıyor. Zamansızlık, gösterilen neden. İstese bu yoğunlukta orduyu doyurur. Nasıl olsa yakılmış gemiler. Dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkıldığının farkında. Belki böylesi en hayırlısı. Şimdiye kadar kimseyi gönderen biz olmadık ama gidenlerin hepsinin boşluğunu doldurduk elimizden geldiğince. Her giden sevindirdi bizi bu nedenle.  Bir şeyler yediniz mi diye sorunca "Yok rejim yapıyoruz." cevabını alıyoruz. Bu bir inatlaşma. Kızım bu duruma dayanamıyor. Bana ve kendisine birer kaşarlı köfte hazırlamasını söylüyor şefe. Kızımla birlikte verandaya oturup en keyifli yemeklerimden birini yiyoruz.

Akşam saatleri hız kesmiyor. Bu saatte gelen misafirler geri çevrilmeyecek cinsten. "Bizim zamanımız var, yer açılmasını bekleriz." diyorlar. Geçen sene bu zamanlar Viyana'da şnitzel yediğimiz Figlmüller restoranı geliyor aklıma. Rezervasyonsuz müşterilerinin kapıda kuyruk olup boşalacak masayı bekledikleri bir lokantaydı. Viyana usulü şnitzelin ve patates salatasının en iyi yapıldığı yer. Kuruluş tarihi 1905. Yani tam 112 yıldır hizmet veriyor. İnsanın hedefi olması iyi. Yeni bir hedef koymayı düşünüyorum önüme. Geçen yılın ekim ayından beri faaliyet gösteren Taş Ev tam 2128 yılında Figlmüller gibi olmalı. İşte o zaman ben 169 yaşında, oğlum 143 yaşında olacak. Gülmeyin, ben bunu başaracağım.

Akşam kapanış saatimizde kimse kalmıyor mekanda. Bu durum günün yorgunluğunun üzerine iyi geliyor. Erken kapatıp yarını karşılamaya hazırlıyoruz kendimizi.

TEBDİL-İ PERSONEL

06/05/2017 Cumartesi, Tire

Hava tahmin raporlarına göre yağışlı görünüyor. Hıdrellez kutlamaları için yoğun hazırlıklar yapılıyor. Ekipte Elmas yok. Dün  annesinin rahatsızlığı nedeniyle akşam üzeri geleceğini bildirmişti. Dere Kahve'nin önünde kurulu sergilerin arasından geçiyoruz güçlükle. Yoğun bir araç ve yaya trafiği var.

Henüz açılış saatimiz gelmeden arabalar bahçeden içeri girmeye başlıyor. Biraz beklemeleri gerektiğini söylüyorum. Bir yandan mutfaktaki hummalı hazırlık diğer yandan çay ve ekmeğin hazırlanması bunaltıyor. İyi ki, yaylaya gelir gelmez temizlik işlerine dört bir koldan girilmiş, veranda süpürülüp yıkanmış, misafirler gelmeden bütün işler tamamlanmıştı. Sabahın ilk saatlerinde Elmas'ın yokluğu hissediliyor. Hafta sonları çayın hazırlanması  işini hiç birimizin üstlenmemesi ufak çaplı bir kriz yaşanmasına sebep oluyor.

Kahvaltıya gelen misafir sayısında geçen haftaya göre artış var. Telefonum çalıyor. Arayan kişi telefonumda kayıtlı misafirlerden biri. Bir otobüs dolusu misafirin Taş Ev'e gelmek istediklerini söylüyor. Eğer otobüs büyükse, yayla yoluna çıkamaz ki. Gelecek oldukları saat de belli değil. Aşağı, alışveriş için şehre iniyorum. Misafirler geliyor. Elimi çabuk tutup geri dönüyorum. Gelen 27 kişilik bir midibüs. Manevra yapamayız endişesiyle kapıda park eden otobüsün başında şoför ve muavini bekliyor. Onları içeri davet ediyorum. Otobüste uyumakta olan bir çocuğu beklediklerini söyleyip teşekkür ediyorlar.

Taş Ev'in önündeki havuzun etrafında ve verandadaki masalar insanlarla dolmuş. Gelenler Ege ve 9 Eylül Üniversitesi sağlık çalışanları... Hepsi hallerinden son derece memnun görünüyor. Bir biri arkasına tatlı siparişi veriliyor. Defalarca ikaz etmemize rağmen şefin porsiyonları inanılmaz ölçüde büyütmesi rahatsız edici. Misafirler kestaneli dondurma tabağını görünce ağızlarını kocaman açıp "Aaa bu ne, bu kadarını yiyemeyiz, bir ordu doyar bununla." derken ilave dört beş kaşık istiyorlar arkadaşları ile paylaşmak için. Şefin bu anlamsız ısrarı onu her geçen gün gözden düşürüyor.

Akşama doğru gelen misafirlerle teker teker ilgileniyoruz. Bu onların hoşuna gittiği kadar bize de mutluluk veriyor. Son gelen misafirlerimizden biri opera sanatçısı. Diğer misafirler gittikten sonra müziği kapatıyor, bir şeyler söylemesini rica ediyoruz. Söylediği güzel arya Taş Ev'in salonunu çınlatıyor. Aşağı katta hep birlikte alkışlıyoruz. Taş Ev kaliteli misafirleri ağırlamaya devam ediyor. Şefin istediği zam kabul görmeyince yollarımız ayrılacak yakında. Bazen tebdil-i mekanda olduğu gibi tebdil-i personelde de fayda var...

SÖYLEDİKLERİM

05/05/2017 Cuma, Tire

Havaların ısınmasıyla birlikte gün içinde eskiye oranla daha fazla misafir ağırlıyoruz. Eşimin yaptığı enginar çanağı dün kısa sürede tükenince küçük pazara uğramak durumunda kalıyorum. Sadece o da değil kasap, toptancı vs. derken yaylaya gecikeceğiz diye endişeleniyorum. Planlı hareket etmeliyim. Bu yüzden önce kasaba uğruyorum. Hummalı bir çalışma var dükkanda. Gaziemir'de bir lokanta için kilolarca kıyma yetiştirmeye çalışıyorlar.

Pazar alışverişi hariç diğer işlerimi tamamladıktan sonra evden eşimi alıyorum. Şef dışarıda bir iş görüşmesi için akşama doğru geleceğini söylemişti dün. Gündüz gelebilecek misafirlerimizi ne yapacağımızı sorunca "Ne haliniz varsa görürün." havasında ayrılmış, kısa süreli bir tartışma yaşamıştık. Bizim de acil olarak birini bulmamız lazım. Telefonla görüştüğümüz iki kişi cevap bekliyor ama henüz yüzlerini bile görmeye fırsatımız olmadı.

Temizlik işleri biter bitmez gelmeye başlayan misafirlerimiz veranda ile terası tercih ediyorlar. Bu hafta olmasa bile en geç önümüzdeki hafta terastaki bütün masaları aşağı indirmemiz gerekecek. Günün sürprizi akşama geleceğini söyleyen şefin erken saatte gelmesi. Dünkü tartışmadan sonra aramızda soğuk rüzgarlar esiyor. Yapacağı görüşme iptal mi oldu, beni zora sokmak için mi bu görüşme masalını uydurdu yoksa yelkenleri suya indirdi de bizimle birlikte yola devam etmenin yolunu mu arıyor? Neden her neyse ok yaydan çıkmış bir şekilde. İşyerinde kontrolü elimde tutmanın yegane yolunun, gerektiğinde gereğini yapmaktan geçeceğini biliyorum.

Kızım ve annemle sürekli görüşüyorum. Annemin göz anjiyosu var bugün. Gece boyu uyumamış heyecandan. Nasıl olacak? Operasyon ya kötü geçerse? soruları beyninde çınlamış. "Devamlı iyi olacağını telkin et kendine, ben öyle yapıyorum." desem de faydasız. "Elimde değil." diyor. Bu stres onun tansiyonunu yükseltirken işi daha fazla zora sokuyor. Anjiyo çıkışında kızımdan operasyonun iyi geçtiği haberleri rahatlatıyor biraz. Babamın durumu ümitsiz görünüyor. Yoğun bakımda kalp, böbrek, karaciğer gibi hayati organlarının değerlerini normal seviyelere getirmeyi başarmış olsalar da akciğerler tedaviye cevap verecek durumda değil. Kızımın çalıştığı hastanenin yoğun bakım ünitesi onu karşı binadaki göğüs hastanesinin yoğun bakımına geri göndermek istiyor. Ne var ki orada da şu an için yer yok, açılması bekleniyor.

Akşam üzeri kızım geliyor. Yoğun bakımdan gelen haberler iyi değil. Burnunu kapatan oksijen maskesine rağmen bilmem ne değerleri düşüyormuş. Geç vakitlerde entube dedikleri son çareye başvurmuşlar. Yani uyutmuşlar. Burnunu kapatan maskeden ayrılması mümkün değil artık. Ne yazık ki çaresiz bir durumla karşı karşıyayız.

Bir karar alıyorum. Günlüklerimi tutmaya devam edeceğim ama şu sıkıntıları atlattıktan sonra yayınlayacağım.

KARAR

04/05/2017 Perşembe, Tire

Bugün evden biraz daha erken çıkıp alışveriş yaptım. Venüs için zincir almam gerekiyor. Misafirlerle ilgilenirken başını alıp giderse ne yaparım ben?

İşlerim bitince elemanı alıp yaylaya çıkıyoruz. Bahçe kapısının önünde bizi bir sürpriz bekliyor. Yabancı bir araba demir kapının önünde bekliyor (!) Açılış saatimize henüz bir saat var. Ta Bayındır'dan gelmişler. Sürmeli kapının kilidini açıyorum. İlk kez bir misafir aracı benden önce Taş Ev'e girmiş oluyor. Hem şaşırıyor, hem seviniyor hem de biraz panikliyorum. Sabahları başka bir işte çalışan şef henüz gelmemiş. Çay suyunun ısınabilmesi için zaman lazım. Misafir varken temizlik nasıl yapılacak?

Misafirlerimiz her şeye razı. Kahvaltı isteyecek oluyorlar, sadece hafta sonları kahvaltı verdiğimizi söylüyorum.

Verandada bir masa hazırlayıp oturmalarını sağlıyorum. Yemek siparişi verebileceklerini söylüyorlar. Şef gelene kadar biraz zaman kazanmak için onlarla sohbet ediyorum. Misafirlerimiz keyiflerince bir gün geçirmeyi kafaya koymuş görünüyorlar. Taş Ev'i gezdiriyor, üst kattaki salonumuzu ve terası gösteriyorum. Verandada kalmayı tercih ediyorlar. Huzur verici ortamda kuş seslerini dinliyorlar. Saate bakıyorum. Mesai saatimiz başlamış görünüyor. Artık şefi beklemek anlamsız. Sipariş basit, değişik mezelerden oluşan bir ordövr tabağı. Hazırlık için mutfağa girdiğim anda şefimiz teşrif buyuruyor (!)

Veranda misafirleri kolay kolay hafızalarından silinmeyecek bir güne imza atıyorlar. İşlerimle ilgilenirken bir ihtiyaçları olup olmadığını sormak üzere arada yanlarına uğruyorum. Keyiflerini bozmamak için daha aralıklı gitmem gerektiğini anlıyorum. Bir ara kim misafir kim ev sahibi birbirine karışıyor. Hanımefendi elinde boş tabaklar olduğu halde bana yardımcı olmaya çalışıyor (!) Akşam saatlerine kadar konuk ettiğimiz misafirlerimiz bundan sonra yemek yemek için başka bir yere gitmeyeceklerini söylüyorlar.

Akşamın sürpriz misafirleri İstanbul'dan. Bayındır Çiçek Festivali'ni görmeye gelmişler. Taş Ev'in çok methini duyduklarını, tavsiye üzerine geldiklerini söylüyorlar. İstanbul insanının havası bir başka oluyor. Misafirlerimizi gezdiriyorum. Salonda oturdukları masanın önündeki katlanır camları açıyorum. Manzara büyülüyor onları. Kendimizden, Taş Ev'in tarihinden bahsediyorum. Kısa bir süre sonra onlar misafirimiz olmaktan çıkıyor, sanki uzun yıllar görüşmediğimiz yakın dostlarımız oluyorlar. Sohbetimiz koyulaşıyor. Neşeleri Taş Ev'e yansıyor. "İyi ki bu işe bulaşmışım, iyi ki sizlerle tanışmışım." diyorum. 

İstanbullu misafirlerimizin birinin kızı tanınmış bir "Gezelim, görelim" programcısı. Kızımla görüşüp en yakın fırsatta gelip Taş Ev'i tanıtmasını isteyeceğini söylüyor. En keyifli günlerimden biri olan bu günde misafirlerimiz son derece mutlu ayrılıyor Taş Ev'den. Tam o esnada iki gündür bir türlü yağamayan yağmur, olanca şiddetiyle bırakıyor kendini. Bardaktan boşanırcasına yağan yağmur nedeniyle araçlarına kadar yürüyebilmek dahi zor. İçeriden bir şemsiye bulup yardımcı olmaya çalışıyorum. Aklıma Venüs geliyor. Bizim akıllı bıdığımız kendini bağlı bulunduğu zincirden kurtarmış, verandaya atmış postu. Verandada yağmuru seyreden misafirlerimiz rahatsız olmasın diye hemen kulübesine alıyorum onu.

Akşama doğru şef talep ettiği maaş zammı hakkında ne düşündüğümü soruyor. Birkaç yerden muadil maaş seviyelerini öğrendiğim için gayet rahatım. Benzer işletmelerde aynı işi yapan aşçıların bizim ona verdiğimiz maaşın en fazla % 70'ini aldıkları, ödediğimiz maaşın zaten yüksek olduğu çıkıyor ortaya. Üstelik henüz seneyi doldurmadan ikinci kez istenen zam, tehditkâr isteme tarzı oldukça itici geliyor. Aslında mesele para meselesi değil. Her kim karşısındaki insanı kendine mahkum görmeye başlıyorsa sona doğru önemli bir atılmış oluyor doğal olarak. Bu son iki taraftan birinin sonu aslında. Henüz sonlara hazır olmadığım, zevk aldığım bu işte hiç kimsenin kurallarına mahkum olmak istemediğim için kesin kararımı bildiriyorum. Artık kılıçlar çekilmiş, yollar çizilmiş görünüyor. Hayırlısı olacak inşallah.

Resim: Picasso'nun 25 yaşındaki oto-portresi. Yıl: 1907 

4 Mayıs 2017 Perşembe

VENÜS: FİFİ'NİN TATLI BELASI

03/05/2017 Çarşamba, Tire

Kasap alışverişi ile halden alınacak domates dünkü yoğun pazardan bugüne sarkan işler. Bir kez daha aşağı inmemek için biraz gecikmeyi göze alıyor ve kasabımızla başlıyorum güne. Oradan çıkıp hale uğruyor ve yılın en pahalı domatesini alıyorum.  

Yayla havası muhteşem, ılgıt ılgıt esen rüzgara karşı hamakta uyumak ne güzel olur şimdi. Venüs'ü özgür bırakmak ilk işim. Kulübesinden çıkar çıkmaz Fifi ile alt alta, üst üste boğuşuyorlar. Verandadan başlıyoruz temizliğe. Mutfakta hummalı bir çalışma sürüyor. Vitrin dolabı çeşit çeşit mezelerle doluyor.

Meteoroloji hava durumunun yağmurlu olacağını tahmin etmiş. Ara sıra gök gürültüleri duyulsa da güneş ayrılmıyor tepemizden. Bugünkü misafirlerimizden bazıları terası ve salonu tercih ederlerken bir kısmı da verandada oturmayı tercih ediyor. Venüs geliyor aklıma. Almış başını, düşmüş yollara. Bahçe kapısının dışına çıkmış. Henüz yeri yurdu tanımadığından dolayı kaybolabilir, ya da birileri götürebilir. Alıp kulübesine kapatıyorum. Fifi bizlere iyice alıştığı için ondan yana endişem yok. Kaplan köyüne bile gitse geri dönmesini biliyor. Venüs öyle mi ya? Kulübesinin penceresinden dışarı masum masum bakıyor. O bakışlarına dayanamıyor kulübesinin kapısını açıp yine özgür bırakıyorum. Bir müddet sonra Fifi ve Venüs ortalarda görünmeyince telaşa kapılıyorum. "Fifi, Venüs neredesiniz kızlar?" Taş Ev'in hemen arkasındaki yeşillikler arasında Fifi'yi fark ediyorum. Bahçe kapısına kadar yürüyor ve ismini çağırıyorum. Venüs ortalarda yok hala. Yoldan aşağı doğru yürüyor arayışımı sürdürüyorum. Paniklemeye başlıyorum. "Kızıma ne cevap veririm şimdi?" Geri dönüyorum çaresiz. Verandada oturan misafirlerimizin bir istekleri olup olmadığını sormak üzere yanlarına gittiğimde bir de ne göreyim? Bizim Venüs misafirlerin hemen yanında uzanmış uyuyor. O kadar koşup zıplamasından sonra yorgun düşmüş tabii. Kızıma telefon ediyorum. Venüs'ün Fifi ile didişmekten yemek yemeye fırsat bulamadığını anlatıyorum. Telefonumun mikrofonunu açmamı istiyor. Kızımın sesi onun mahmurluğunu dağıtıyor birden. Kulaklarını dikip bu tanıdık sesi aramaya başlıyor. "Venüüüs, kızııım, üzme dedeyi, yemeğini ye, yaramazlık yapma."  

Akşam saatlerinde hareketleniyor Taş Ev. Müdavimlerimizden biri arabasıyla avluya giriyor seri hareketlerle. İner inmez, arabalarının ağır ağır hareket ettiğini fark ediyorum. Panik halinde "Araba yürüyor, araba yürüyor." diyerek ikaz ediyorum. Hemen arabaya atlayıp el frenini çekiyorlar. Hem salonda, hem terasta hem de verandada hizmet veriyoruz. Açık alanlar daha fazla rağbet görüyor. Küçük çocuklu aileler salonu tercih etseler de bütün camları açıyoruz. Akşam saatlerinin tek olumsuzluk kaynağı ışığın mıknatıs gibi çektiği uçucu böcekler. Verandada oturan misafirlerin masalarına mum koyup ışıkları kapatıyorum. Hem böcekler uzaklaşıyor, hem de daha romantik bir ortam oluşuyor. Fazla rüzgarın olmaması sayesinde mum sönmüyor. Rüzgarlı havalarda cam fanuslar bizim işimize yarayacak gibi. Alaçatı aydınlatmalarını da ağaçların dallarına bağlatırsam harika olacak. Bir de avludaki havuzumuzu çalıştırmaya başlarsak keyifler zirve yapacak.

Salondaki misafirlerin iki küçük kızları var. Kızların isimlerini daha önce hiç duymadım . Anlamlarını soruyorum. Ufak olanın adı cennette bir ağacın adıymış, diğerinin ise cennette bulunduğuna inanılan bir ırmak adı. Bir zamanlar eski Türk isimleri modaydı. Bu ara insanlar öbür dünyaya daha fazla yatırım yapıyorlar.

Servis saatimizin sona ermesine bir çeyrek saat kala geç misafirlere yakalanıyoruz. İlk kez geldikleri Taş Ev'den geri çevirmek istemediğimiz misafirlerimiz oldukça neşeli bir tablo çiziyor. Müteahhitlik yaptıklarını öğrenince ilişkimiz daha sıcak bir havaya bürünüyor. Şehirde devam eden en büyük inşaatların yapımını üstlenen konuklarımız aile boyu gelmişler. Taş duvarın etrafını çepeçevre dolaşan Meandros motifini eleştiriyorlar. Oysa eleştirdikleri, benim en çok sevdiğim detay. "Zevkler ve renkler tartışılmaz." deyişi bir kez daha doğrulanmış oluyor.