KATEGORİLER

11 Mart 2017 Cumartesi

FİFİ

10/03/2017 Cuma, Tire
İki gündür sebebini bilemediğim bir sıkıntı var içimde. Yapılacak işler, yapılması gerekenler, alınacaklar, söylenecekler, söylenemiyenler, söylenemeyecekler, kitap okumak isteyip de zaman bulamamak vs.düşünceler beynimi kemirip duruyor. Bu durum dalgınlığımın sebebi olmalı. Sabah tam saatinde Fırat'ı almaya geliyorum. Yerinde görünmüyor. Telefon ediyorum, yolda olduğunu söylüyor. Dün izin almıştı hastanedeki abisini ziyaret etmek için. Zamanında yetişirim demişti. Olabilir, işi uzamıştır. E, be çocuk madem gecikeceksin bir ara da bana bilgi ver. İnsanlar ne tuhaf oldu. Söyleyemiyorum, içime atıyorum.

Ayşe Hanımı alıp çıkıyorum. Küçük pazardan alınacak çok şey var daha. Aşkın Şef gelince zaman kaybetmeden iniyorum şehre yeniden.






İlk işim arabayı bir güzel yıkatmak. Yakıt aldığım istasyonu değiştirdim. İstasyonun yanı başında oto yıkamacının olması da iyi. İstasyon sahibi Kenan Bey'le tanışıyorum. O da eleman konusunda yakınıyor bana. Kısa süre önce çalışanların tamamına yakını ekip olarak bırakmışlar işi, hem de ne teslim ne tesellüm var. Yeniden ekip kurmuş, muhasebe sistemini olduğu gibi değiştirmek zorunda kalmış. Çay ısmarlıyor, araba temizlenirken. Aracın birinden yere yağ damlamış. Genç bir pompacıya nezaketle temizlemesini söylüyor. Çocuk yağın üzerine biraz su döküp gidiyor. Yeniden ikaz ediyor izah ederek. "Evladım, üzerinden geçecek araçlar bu yağı her yere dağıtacaklar, doğru düzgün temizle şurayı." Çocuk çek pası getiriyor içeriden. O kadar gönülsüz ki işinde. İki çektirip yağ yığınını iki metre uzağa alıyor. Sakin olmasını öğütlüyorum. İstediğin gibi olmasını istiyorsan kendin yapacaksın. Kim demiş işsizlik var bu ülkede. İşini yapan yok, çalışanların pek çoğu işi nasıl kaytarırım diye bakıyor. 

Telefon geliyor. Altı kişilik rezervasyon yapılıyor. Bir saat içinde Taş Ev'de olacaklarmış. Fırat gelmiş olmalı. Hemen onu arıyorum, telefon cevap vermiyor. Aşkın Şefi arayıp haber veriyorum. "Yine arıyacağım Fırat'ı, ulaşamazsam ben çıkarım yukarı diyorum." Kafamda alınması gereken bir sürü ihtiyaç malzemesinin yanı sıra yapacağım ödemeler uçuşuyor. Bir kaç kez aradıktan sonra açıyor telefonu. Belli ki yatmış evinde uyuyor. Onu rahatsız ettim diye neredeyse suçluluk duyacağım. "Misafir gelecek az sonra hemen yukarı çıkman lazım." diyorum. "Peki ben nasıl çıkayım siz beni bırakamaz mısınız?" diye soruyor. Ben seni nasıl bırakayım, dünya kadar işim var. Bir taksi tutup çıkmasını söylüyorum. Verdiği cevabı çerçeveletip asmak geçiyor aklımdan. "O kadarını ben de biliyorum, taksiye verecek param mı var?" Memlekette işsizlik mi var? 

Neyse, alıp yukarı götürüyorum beyefendiyi. Hemen dönüyorum şehre üçüncü defa. Alışveriş işi denk geliyor, çabucak hallediyorum. Arada telefonlar durmuyor. Pazar günü kahvaltıya geleceklermiş altı kişi. Otuz kişilik kahvaltı rezervasyonu üstüne altı kişi daha. Pazar mı demişlerdi acaba. Bir daha ararsam ayıp mı olur? Neyse ki gelenler eşimin tanıdıkları. Kaydettiğim numaradan arayıp pazar günü geleceklerini teyit ettiriyorum. Devlet Hastanesinden arıyor bir doktor rezervasyon için. Kahvaltı mı? Yine mi arayacak? Telefonlar durmuyor. Yine bir telefon. Bu seferki telefon 444 lü numara. Gına geldi bu numaralardan. 850'liler bitmeden bir de bunlar çıktı. Telesekreter Akbank'ın kredi kartının avantajlarını anlatıyor. Bir başkası emekli maaşını Denizbank'a aktarırsam 450 TL vereceklerini söylüyor. Arkasından Yapı Kredi Bankası kusur kalmıyor. Çulsuz mu kaldı bu bankalar yoksa olmayan paranın kokusunu mu aldılar bilemiyorum. Hayır, yüzlerine kapatıyorum, bir müddet sonra yine arıyorlar. Açmazsan hep ararlar diyordu eşim. Onca işimin arasında açıp uzun uzun dinliyorum. "İlgileniyorsanız biri, sonra ilgileneceğim derseniz ikiyi, yok işim olmaz sizinle diyorsanız sıfırı tuşlayın." diyor telefondaki mekanik ses. Vakit geçirmeden sıfırı tuşluyorum bir daha aramayacaklarını düşünerek. Ama nafile. Yine arıyorlar. Şişiyorum.

İşim biter bitmez yaylaya çıkıyorum. Dün tavuklarla beraber aldığım Fifi karşılıyor beni. Ayaklarıma yatıyor, poz veriyor. Fifi'yi bilmiyorsunuz siz tabii. Fino cinsi bir köpek. Kulağında küpesi var. Muhtemelen belediyenin hayvan barınağından kaçmış, ya da atılmış. Dün tavukları aldığım bakıcı "Bizim çiftliğe dadandı isterseniz alın." dediğinde onu da yanımda getirmiştim. Bir de adını sonra öğreneceğim püsküllü bitkiler aldım çiftlikten. Yarın onları dikmemiz lazım.

Taş Ev'e geldiğimde misafirler yemek yiyordu. Onları görünce tanıdım hemen. Geçen yaz her hafta gelirlerdi. Kış boyunca çıkamamışlar, kış uykusuna yatar gibi. Doğulu olmalarına rağmen hiç gerek yokken şömine sobanın yakılmasını istemişler. Fırat yakmış sobayı hemen. Sobanın yanındaki masalara oturmuşlar. Doğunun insanını seviyorum.



Ayakları uğurlu geliyor bu misafirlerin. Dünkü sakinliğin aksine bugün fazlasıyla hareketli. Salonumuz boş kalmıyor gelen giden misafirlerle. Her gelen hangi mezeyi seçeceğine karar veremiyor. Her birinin tadına bakmak gönlünden geçen. Ondan alalım, evet, ondan da az alalım, biraz da şundan alalım, ha bir de bundan alalım ama az olsun. Güzel bir ordövr tabağı hazırlıyor Aşkın Şef misafirlere. Fotoğrafını çekmeden bırakmıyorum. Malzemeler bitiyor. Aşkın Şef yarına iki kuzu daha sipariş veriyor. Yine telefon çalıyor. Pazar kahvaltısına altı kişilik rezervasyon daha. Salonumuz alacak mı hepsini. Pazar günü kalabalık olacak, cumartesi daha sakin olur diye akıllarını çelmek istiyorum. Pazar gününde ısrar ediyorlar. "Kabul edeceğim son rezervasyon olacak bu." diyorum. Bir telefon daha. Neyse ki bu sefer cumartesi kahvaltısına rezervasyon yaptırıyorlar. Daha şimdiden korkmaya başlıyorum bu yoğunluktan. Yazın nasıl üstesinden geleceğiz bakalım.

Akşamın son konukları rezervasyonsuz geliyor. Delikanlı sürpriz yapmak istiyor eşine doğum günü için. Arkadaşları pastayı getiriyor. Eğlenceli bir şekilde noktalıyoruz geceyi...

12 yorum:

  1. Hayatımızı, zamanımızı, işimizi ve nasıl yaşamamız gerektiğini zaman zaman sorgulamamız gerekiyor. Bir anlamda varlığımızı güncelliyoruz bu metodla. Hayatımıza nelere yer vermeilyiz, nelerden vaz geçmemeliyiz derken de en başta kitap okumak geliyor. Okumak ruha şifadır. onunla besleniyoruz.
    .....
    Bu arada ciddi bir iş yapıyorsak eğer bir o kadar da sorumluluk duygusu ciddiyetini koruyor. Telefonla insan gecikme ihtimalini haber vermesi gibi. Ne yazık ki insanlara tölerans gösterdikçe, duygusal yakla=tıkça bunun değerini bilemiyorlar. Oysa işçi ve patron arasında amir memur ilişkisini bariz hale getirmek gerekir. Yeter ki adalet duygusunu yitirmeyelim. İnsanı kaygıya ve düşünceye iten sebeblerden biri de inkisardan çok sükutu hayale uğremek.
    .....
    İnsan ekmek yediği yere ihanet etmemeli. Çalıştığı işi beğenmiyorsa patroniuyla acık acık konuşmalı. Ama kesinlikle işini ihmal etmemeli. Gerekiyorsa bu durumlarda iyi bir nasihat çekmeli. Son kez uyarmalı ve kendisine başka yapabileceği işler bakmasıhnı söylemeli.
    .....
    Her yönüyle gelişmekte ve itibar kazanmakta olan bir müessesede hiç bir iş aksatılmamalı. Ancak insan tam güvenebileceği elemanlar buldukça ve istihdam ettikçe huzura kavuşabilir. Misafirlere cevap vermek ve özgüvene sahip olmak bütün ekibin ahenk içinde çalışmasıyla mümkündür.
    .....
    Ne yazık ki bazen "yavuz hırsız ev sahibini bastırır" atasözünü hatırlıyorum. Çekinmeden bu tür kişilere gereken cevabı vermek gerekir. Çünkü Taşev para kazanma anlayışının ötesinde hizmeti esas alan bir müessese olma trendine girmiş durumdadır. Bu ahengi kimsenin bozmasına izin verilemez. (Sürçi lisan ettiysem affola)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hiç de sürç-i lisan etmemişsiniz. Bilakis söylediklerinize aynen katılıyorum. Siz ideal insan tanımını yapmışsınız belirttiğiniz özelliklerle. Maalesef gerçeklerle idealler çoğu zaman çakışmıyor. Duruma göre ya rest çekiyor veyahut katlanıyoruz. Taş Ev de kaliteli hizmeti esas aldığımız doğrudur ancak daha çok çalışmamız gerektiğini de iyi biliyoruz.

      Sil
  2. Hoş geldin diyelim Fifi'ye. Ne tatlı büyüyor aileniz.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Fifi özgürlüğü seviyor. Umarım bize katılmaktan o da hoşnuttur.

      Sil
  3. Sürprizler ne güzeldir, nasıl da mutlu eder insanı.
    Bu duyguyu çocuklara da aktarmak gerek diye düşünürüm hep.
    Aşkın Şef'in sunumu harika, tebrikler.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gerçekten çok hoş bir sürprizdi arkadaşlarının yaptığı. Hanımefendinin mutluluğunu görmeliydiniz. Aşkın Şef kabiliyetlidir konusunda:)

      Sil
  4. haftasonu keyfin yerine geldi miiii :)

    YanıtlaSil
  5. Fifi, poz vermekte gayet usta.

    Tabak da harika gözüküyor :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet, artisttir kızımız:) Tablo gibi, değil mi?

      Sil
  6. Ben de bir dost edinmeyi düşünüyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Emin olun insanlardan daha dosttur onlar.

      Sil